Ta historia jest i niesamowita, i wzruszająca, i poruszająca. Gdyby ktoś na jej kanwie napisał dobry scenariusz, powstałby z tego niezły dramat psychologiczny z wojną w tle. No i z happy endem.

Ponad trzy lata temu 31-letni wówczas żołnierz jednostki specjalnej „Grom” podczas akcji bojowej w Afganistanie uratował życie młodszemu i mniej doświadczonemu koledze, wyjmując mu źle odbezpieczony ładunek wybuchowy. Nie zdążył się go jednak pozbyć, ładunek eksplodował, urywając mu obie dłonie i kawałek jednej ręki.
Przez trzy lata młody, zdrowy poza tym mężczyzna żył bez dłoni. To musiała być dla niego makabra. Sprawny korpus, nogi, głowa – testosteron aż huczy w facecie, a tu nawet się podrapać nie można.
Ale jest w Polsce takie miejsce, gdzie chirurdzy czynią cuda. To szpital im. św. Jadwigi w malutkiej, malowniczej Trzebnicy pod Wrocławiem. Tam, na uboczu, z dala od mediów i pod skromnym szyldem od lat grupa fachowców dokonuje na stole operacyjnym wyczynów, jakie znamy z filmów sf.
Nasz żołnierz Gromu miał szczęście: trafił właśnie do tych czarodziejów, a oni przyszyli mu ręce kobiety, która zginęła w wypadku. Stało się to na początku czerwca, ale lekarze w Trzebnicy są skromni, czekali na jakiś efekt, na pewność, że im się udało, więc nie pobiegli od razu z krzykiem do mediów.
To był pierwszy w Polsce przeszczep dłoni. Nie tylko przyszycie – ale przeszczep.
„Operacja była znacznie trudniejsza niż zakładaliśmy” - opowiedział medom, gdy już je poinformowano, dr Adam Domanasiewicz, jeden z pięciu chirurgów, którzy przez blisko 25 godzin operowali żołnierza. W trakcie zabiegu pojawiły się komplikacje. Były problemy z utrzymaniem krążenia w prawej ręce. Rozważano nawet możliwość amputacji ręki. Na szczęście, udało się ją uratować.
Lekarz dodał, że: - Lewą dłoń przeszczepiliśmy na wysokości przedramienia, prawą na wysokości nadgarstka. Pierwszy etap operacji trwał 17 godzin, drugi ponad 4 godziny. Zespalaliśmy kości, ścięgna, nerwy, tętnice, żyły, a potem skórę. To była żmudna i trudna praca.
Chirurdzy twierdzą, że komandos ma szansę na to, że jego nowe ręce będą sprawne w 90 proc. Pacjent już porusza palcami. A to dobry znak – cieszą się lekarze.
Miejmy nadzieję, że pan komandos dojdzie też ogólnie do formy i że hantle oraz sztanga będą mu w tych damskich dłoniach leżały równie poręcznie jak dawniej. Dochodź do zdrowia, kolego z wojska!