I znów wzniecono antyamerykański tumult. A przyczyną film nakręcony dwa lata temu z helikoptera US Army nad ogarniętym wojennym chaosem Bagdadem. Przez omyłkę Amerykanie zastrzelili dwóch dziennikarzy. Przez omyłkę? A co to? Panów redaktorów obowiązują inne prawa?

Stacje telewizyjne świata pokazały scenę ostrzelania z amerykańskiego helikoptera grupy uzbrojonych podejrzanych mężczyzn. Rzecz miała miejsce w wojennym Bagdadzie, a dwóch z zastrzelonych to byli dziennikarze. Też uzbrojeni, tyle że w aparat z obiektywem, który z daleka przypominał rurę granatnika.
Widać to wyraźnie na filmie, gdy jeden z reporterów kryje się za murem. To, co wystaje, naprawdę wygląda na broń. Nawet w naszych oczach, a my siedzimy bezpiecznie w swoich fotelach, a nie w helikopterze narażonym w każdej chwili na zestrzelenie.
Obejrzyj film i czytaj dalej...

Rodzi się tu szereg pytań: po co dziennikarze kumali się z podejrzanym elementem?
Żeby mieć dobry materiał? Ok. chylimy czoła. Tyle, że za dobre wojenne materiały przychodzi czasem płacić najwyższą cenę i oni właśnie taką zapłacili. Nikt nie strzelał do nich z perwersji – takie są wojenne procedury.
Kolejne pytanie: dlaczego nie byli jakoś oznakowani? Dlaczego nie mieli kamizelek „Press” na sobie? A może? A może tym dobrym materiałem miały być sceny ataku na US helikopter przez tych, z którymi dziennikarze się skumali? To tak, jakby dziennikarz – w kominiarce i z przedmiotem przypominającym broń – towarzyszył rabusiom napadającym na bank, a potem miał pretensje, że ochrona otworzyła do niego ogień. Chcącemu nie dzieje się krzywda – to starorzymskie powiedzenie po raz kolejny znajduje tu zastosowanie.
Wątpliwość kolejna... Na jednej ze scen głośnego filmu widać amerykańskiego żołnierza ratującego dziecko z ostrzelanego auta. Kto tu jest bardziej szlachetny? Ten, który ratuje to dziecko czy ci, którzy z tym dzieckiem z premedytacją wjechali w sam środek strzelaniny. Co było celem tej premedytacji? Nie czasem przeciągnięcie opinii publicznej na swoją stronę? Arabowie posługują się dziećmi nie od dziś w swej brudnej wojnie – dlaczego tym nikt się nie oburza?    
Jednak dla opinii społecznej, uosabianej przez armię anonimowych internautów, armia USA stała się teraz gorsza od Waffen SS, a internautom udzielają mocnego wsparcia komentatorzy telewizyjni, którzy z gardłami ściśniętymi krawatami wygłaszają te swoje lalusiowate opinie pełne mądrości i odwagi rodem z lanserskiego stołecznego klubu dla wybranych.
Że strzelano do cywilów? Toż w Bagdadzie i Afganie każdy zbój wygląda jak cywil. Spodnie w kant z elany, obciachowe klapki na nogach, marynareczka jak z darów Czerwonego Krzyża. Chodząca poczciwość. A wokół tułowia – kilka kilogramów naszpikowanej gwoździami śmierci. Cywile, he, he, he...
Odnosi się jednak wrażenie, że wydarzenie nabrzmiało tak mocno tylko dlatego, że zginęli w nim dziennikarze. Gdyby US Army zastrzeliła dwóch księży, dwóch nauczycieli, dwóch naukowców, dwóch inżynierów czy dwóch lekarzy w końcu, nie miałaby tak złej prasy jak za zabicie dwóch dziennikarzy. To zdumiewające. Czy pismacy są z jakiejś lepszej gliny i z automatu stają poza podejrzeniem? Przecież, jak pokazuje przypadek opisany w głośnej książce „Kapuściński. Non fiction”, nawet najznamienitsi korespondenci wojenni tracą czasem dystans do sprawy i stają z karabinem na ramieniu po stronie zbrodniczych ruchów. Ba, potrafią nawet z tego karabinu wystrzelić.
A jakie jest Twoje zdanie?
Skomentuj w komentarzach, weź udział w sondzie na stronie głównej. Ale najpierw obejrzyj film, o którym mowa, jeśli wcześnie nie kliknąłeś w ten link (jeśli link Ci nie odpala, wklej go do wyszukiwarki):

 http://www.youtube.com/watch?v=hkjiDYh8kGU&feature=player_embedded