W naszej jednostce dużo chłopaków olało po prostu misję. Rozmawialiśmy jeszcze jak byłem w Afganie. Ludzie się boją. Nie dość, że jedziesz i nie wiesz, czy wrócisz, to jeszcze musisz się bać prokuratora, który będzie cię ścigał za to, że strzelałeś na rozkaz? Paranoja

Tak powiedział nam jeden z żołnierzy z 11. Lubuskiej Dywizji Kawalerii Pancernej z Żagania, który 11 maja wrócił do Polski z II zmiany w Afganistanie. Co mówią inni?
Podoficer z 25 Brygady Kawalerii Powietrznej z Tomaszowa Mazowieckiego był w Iraku już trzy razy. Teraz przygotowuje się do kolejnego wyjazdu, ale mówi: - Przygody nie szukam, bo wiem już, jak tam jest. Gdyby nie to, że czekamy z żoną na trzecie dziecko i bardzo potrzebujemy kasy, w ogóle bym nie pojechał.
Poproszony o komentarz major Dariusz Kacperczyk, rzecznik prasowy Dowództwa Operacyjnego MON:
- To prawda, że trzecia zmiana pojechała do Afganistanu w mniejszym składzie niż planowano, ale zdarzało się też tak wcześniej. My dostajemy już listę żołnierzy gotowych do wyjazdu. O tym, co się dzieje w jednostkach i czy żołnierze się buntują, nam nikt nie mówi.
A co się dzieje w jednostkach? Tam panuje syndrom Nangar Khel. Pisaliśmy już o tym w naszym portalu, wywołując żywiołowe reakcje użytkowników, ale powtórzmy. 
Ministerstwo Obrony Narodowej ma kłopoty ze skompletowaniem żołnierzy na kolejne zmiany kontyngentu w Afganistanie. A będzie jeszcze gorzej, bo żołnierze mówią wprost: mamy gdzieś misję, z której można wrócić w kajdankach. Strach się bać.
W polskiej armii głośno jest o tym syndromie od czasu, gdy sąd aresztował siedmiu komandosów z Bielska - Białej, oskarżonych o zbrodnię wojenną podczas jednego z patroli w Afganistanie. Temat od ośmiu miesięcy codziennie pojawia się we wszystkich mediach i wszyscy pamiętają, że wersja żołnierzy była taka: 16 sierpnia pojechali na pomoc polskim żołnierzom, którzy wpadli na minę. Na miejscu zostali ostrzelani przez talibów, którzy uciekli do wioski. Polacy pojechali za nimi i ostrzelali wioskę, by ich stamtąd wygonić. Po powrocie do obozu żołnierze okazywali skruchę.
Ale prokuratura ma inną wersję.
Według ustaleń śledczych, żołnierze faktycznie pojechali na pomoc kolegom, ale gdy dojechali na miejsce, nie było tam już talibów i nikt do nich nie strzelał. Do tego polscy żołnierze kłamali - nie bronili się przed talibami i nic im nie groziło. A jednak wycelowali moździerz i karabin w bezbronną wioskę. Zabili sześciu cywilów, w tym dzieci. Potem nagrali ofiary na wideo.
Prokurator Karol Frankowski z poznańskiej prokuratury wojskowej: - Na podstawie zebranego przez nas materiału można stwierdzić z całą pewnością, że Polakom nic wtedy nie groziło. Jednak dowódca oddziału kazał wycelować moździerz i karabin w najbliższą wioskę i otworzyć ogień. Żołnierze nie protestowali i wykonali rozkaz.
Sprawa od początku budziła wiele emocji: zatrzymanych komandosów prowadzili zamaskowani żandarmi skutych z tyłu i z głowami przy ziemi. Trzech z nich dopiero w tym tygodniu wyszło z aresztu, będą mogli odpowiadać z wolnej stopy.
Ale sprawa Nangar Khel uderzyła w polską armię jak huragan.
Na trzecią zmianę polskiego kontyngentu do Afganistanu pojechało mniej żołnierzy niż planowało ministerstwo.
Żołnierze poczuli się pewniej po tym, jak dowódca wojsk lądowych gen. Waldemar Skrzypczak, oficjalnie stanął w obronie komandosów. -Jeśli ta siódemka zostanie skazana, to ja nie widzę dla siebie miejsca w armii - powiedział generał dziennikarzom tuż po wizycie w poznańskiej prokuraturze.

k