Historię tę opowiedział nam Piotr Gałuszka, który w drugiej połowie lat 80. był studentem WSP w Zielonej Górze.
To były czasy słynnych pociągów przyjaźni, czyli kolejowych wypraw dla wybranych do Związku Radzieckiego. To była nie tyle wyprawa krajoznawcza, co wódczano - handlowa.

Ludzie zaczynali pić już na dworcu w Polsce, potem pili przez całą podróż, a potem przez cały pobyt w ZSRR, dopieszczani tam przez partyjnych opiekunów, którzy byli jednocześnie agentami KGB. Z takich wyjazdów przywoziło się złoto, kamienia szlachetne, samowary, ikony, futra, kożuchy, ale i pamiątki sentymentalne.
No i właśnie taką pamiątkę przywiózł sobie nasz major ze studium wojskowego. To była miniatura chaty Tołstoja, ulubionego pisarza naszego majora, bo trzeba mu sprawiedliwie przyznać, oczytany był jak cywil. Taka chata strzechą kryta, a na niej gniazdo z dwoma bocianami. Taki plastikowy badziew te bociany.
I on sobie to postawił w sali studium wojskowego za szybą regału. Bardzo to było nieregulaminowe i słyszeliśmy, że szef studium strasznie się na ta chatę wkurzał, ale że pamiątka była nietykalna, bo z ZSRR, to się bał jej tknąć. Takie to były czasy...
Aż przyszła jesień 88. roku i historyczna telewizyjna debata Wałęsa-Miodowicz, od której zaczął kruszyć się system. Jakoś tak się zrobiło luźniej, odważniej, powietrze jakby przerzedziło się, niebo rozjaśniało... Nikt już nie bał się partii i Rosji...
I pewnego dnia nasz major przyszedł na zajęcia i omal nie zemdlał. W plastikowym gnieździe na chacie Tołstoja nie zobaczył bowiem swoich bocianów. Zamiast nich ktoś wetknął tam kartkę z nabazgranym cyrylicą wyjaśnieniem: "ULIETIELI W CHUJ!"
Długo potem sprzeczano się, kto to zrobił - złośliwi studenci czy sam szef studium.