Pośród licznych moich przygód żandarma była i taka, którą pamiętam może nie ze względu na jej grozę lub niezwykłość, ale na skondensowanie humoru sytuacyjnego.

To wszystko wyglądało jak w niemej komedii z lat dwudziestych. Takiej, w której - wiecie - śmieszni panowie gonią w przyśpieszonym tempie innych panów. Nawet sceneria była jak ze starodawnego filmu, bo czarno-biała. Tak, tak.. wokół tylko śnieg, a w zapadającym zmroku nasze sylwetki traciły kolory. No i ta sceneria jak z czarnej komedii. Bo rzecz działa się na cmentarzu... To było nie opodal opolskiej knajpy "Wypoczynek" usadowionej przy drodze na Wrocław, nie opodal cmentarza komunalnego w Półwsi. Ten "Wypoczynek" zawsze ściągał jak magnes żołnierzy z pobliskiej jednostki przy Domańskiego, która była ważną odnogą kultowej Sudeckiej Dywizji Pancernej. A ściągał nie tylko ze względu na bufet, ale i na panienki lekkich obyczajów polujące na pobliskim parkingu na wyposzczonych TIR-owców. Dwóch żołnierzy, którzy pewnego zimowego dnia o zmierzchu przyszło do knajpy na lewiźnie, cel miało jednak podstawowy: alkohol. Obserwowaliśmy ich jak wychodzą z wielkim, ciężkim worem. Jeden niósł go na plecach, drugi podtrzymywał. I tak człapali przez zaśnieżone pole w stronę płotu jednostki niczym dwa zające dźwigające do gniazda główkę kapusty. A my za nimi po śniegu jak lisy - myk, myk, myk... Spostrzegli się po parunastu sekundach. Rzucili workiem o glebę, a brzdęk był taki, że wszystkim nam serce się krajało, bo przypominam, piwo było wtedy dobrem luksusowym. No ale nie czas żałować róż, gdy płoną lasy... Zaczął się pościg, a raczej ściganka jak z komedii. Bo chłopcy zamiast do jednostki, sprytnie skierowali się na pobliski cmentarz. Co znaczy wyszkolenie taktyczne. W jednostce łatwo byśmy ich namierzyli za pomocą warty, tutaj mieli nadzieję zmylić nasze pogonie. No więc oni między groby, a my za nimi. Skaczemy po tym śniegu jak sarny, unosząc kolana prawie pod brodę i tak dobiegamy do pierwszych krzyży. Widzę, a tam nad świeżym grobem rodzina w żałobie pogrążona. Smutek, powaga, depresja... A tu nagle zza jałowca dwóch zziajanych szwejów wyskakuje i - chyc, chyc! - przez grób przeskakuje, zawadzając buciorem o wieniec. Wyglądali jak zjawy, jak diabły w tych zapadających ciemnościach. Wiele razy później wyobrażałem sobie, co mogli czuć wtedy ci ludzie, tym bardziej, że w kilka sekund potem wpadliśmy tam my, trójka pościgowa. I też omal nie stratowaliśmy tego grobu. Kolega bąknął tylko: "pardon", co jeszcze bardziej wzmogło doznanie śmieszności - i polecieliśmy dalej. Doszliśmy ich za jakiś czas, ale oni zrobili kółeczko i uciekają tą samą drogą. I znów potrącają żałobników, ale już nie skaczą nad grobem, tylko omijają go. I znów my za nimi, ale teraz kolega woła już do żałobników "sorry". Wypadamy za furtkę, ale oni znów nawrotka i raz jeszcze obok tych nieszczęsnych ludzi biegną. Trochę to przypominało gonitwę bachorów wokół parawanu na plaży, tyle że to nie była zabawa. Jak ich dopadliśmy? Oni się wczołgali pod takie jałowce płożące. Mądrze, bo byśmy ich tam nigdy nie znaleźli, ale dyszeli za bardzo. To ich zdradziło. A worek? No cóż, było w nim 20 butelek piwa. W latach 80. majątek towarzyski! Co się z nim stało? Jak to co? Zniszczyliśmy je. Komisyjnie, he, he...