Od czasu, gdy do polskiej armii zaczęły się zaciągać żołnierki, pojawiło się  hipotetyczne zagrożenie molestowaniem seksualnym. Co prawda, nie usłyszeliśmy jeszcze o jakiejś spektakularnej aferze, ale nie znaczy to, że w szwejach nagle wygasły hormony.

Rozmowa z Krystyną, słuchaczką jednej z podoficerskich szkół wojskowych „gdzieś w Polsce”.
- Ta rozmowa jest trochę nieregulaminowa...
- Bo poza wiedzą dowódcy i oficera prasowego. Dlatego proszę zachować w tajemnicy mój stopień, nazwisko i jednostkę. Rzecz w tym, że oni nie przepuściliby niektórych sformułowań i tematów, które przedstawiliście mi na piśmie. 
- Na przykład, czy pani czuje na sobie lubieżne spojrzenia żołnierzy?
- Na przykład. Owszem, czuję je, bo każda kobieta to czuje, gdy ktoś robi jej minetę wzrokiem. A czasem taką minetę robi mi cały pluton. Albo kompania, jeśli zdarzy mi się przejść przed jej frontem.
- I co pani wtedy czuje?
- To jest taki konglomerat uczuć: babska duma z tego, że stado samców się na mnie gapi i ślini, a jednocześnie zażenowanie i wstyd, i dodatkowo chęć dania odporu, chęć walki z tymi napaleńcami. Mój wzrok robi się wtedy hardy, unoszę czoło...
- A jak któryś wysunie w pani stronę język i zrobi nim młynka, to co, zgłasza pani oficerowi wychowawczemu, że jest molestowana?
- Nie, na litość boską! Czy ja wyglądam na jakąś zidiociałą feminazistkę? Przecież idąc do wojska, miałam świadomość, że będę obcować z grupą młodych, zdrowych, wyposzczonych i naładowanych testosteronem facetów. Spodziewałam się nawet większego ataku na siebie, mocniejszego podrywu, trochę się tego bałam. A co do tego, który kręcił jęzorem, to... to jest bardzo ładny chłopak. A że psychiczny szczeniak? Trudno. Za to dobry żołnierz z niego wyrośnie.
- A gdyby był starym brzydkim, grubym sierżantem?
- Och, nie gdybajmy, bo wpadniemy w paranoję. Chcieliście wiedzieć, czy w wojsku kobiety są molestowane przez żołnierzy, to odpowiadam: nie. Nie ma.
- A ten młynek językiem?
- Na litość boską, to tak jakby iść do zoo, zobaczyć lwa i krzyczeć potem, że Polska to ojczyzna lwów. Nie róbmy z precedensu normy! Nie ma molestowania.
- Ale z czego to wynika? Ze strachu żołnierzy przed karą?
- Pewnie w jakimś stopniu tak, bo wojsko przykłada do tego dużą wagę, zwłaszcza teraz, gdy zaczynają u nas obowiązywać standardy zachodnie. Ale myślę też, że to wynika z ogólnej szarmancji naszych chłopaków.
- Nadal w wojsku są ułani?
- A tak, tak... To dobre słowo. Ale jest jeszcze coś, czego chłopcy się boją. To nasza, babska, złość i umiejętność bronienia się. Moja kumpela z plutonu, gdy usłyszała pod swoim adresem zbyt śmiałą propozycję, po prostu rąbnęła jej autora lewym prostym z szczękę. A że trenuje karate, zabolało go i chłopak omija ją  teraz szerokim łukiem.
- Żołnierze często rozmawiają o seksie. Takie koszarowe gadki. Czy was, kobiet, to nie razi?
- Oni sobie świntuszą przed snem, w salach żołnierskich, a my tam w nocy wstępu nie mamy. A zresztą, gdyby ktoś zakradł się do naszych, babskich sal, to też by usłyszał masę pikantnych historyjek. Przecież my też jesteśmy z krwi, kości i paru innych płynów fizjologicznych.
- Czytała pani kiedyś nasz cykl „Sex & brom”?
- Nie. A co to jest brom? Bo co to jest seks, wiem doskonale (śmiech).
- Brom sypano w PRL żołnierzom do kawy, żeby obniżyć ich popęd seksualny.
- Obiecuję, poczytam sobie was przy najbliższej okazji.
- To niech pani poleci tę rubrykę koleżankom, będzie o czym pogadać wieczorem.
- Obiecuję.
- A pani ma chłopaka?
- Mam, ale to moja prywatna sprawa.
- Żołnierz?
- Nie wyobrażam sobie związania się z cywilem.
- Dlaczego?
- Bo oni nawet bez..., no bez tego, co pan przed chwilą mówił...
- Bez bromu?
- O! No więc oni nawet bez bromu są tacy jacyś bezjajeczni. A żółnierz to żołnierz.
- Dziękujemy za rozmowę.