nas do tego przygotowywali od lata.A na jesieni to dało sie wyczuć że coś sie wydarzy..nie wypuścili "jesieni" do cywila a nas po szkółce w ostatniej chwili nie rozesłali do nowych jednostek.Zrobili z nas "batalion manewrowy"...my nie mielismy pojecia do czego mamy jakby co służyć.Ale na początku grudnia to już mieliśmy na politycznym powiedziane...mamy bronić "zakładów pracy" przed sabotażem....nic nie było mowy o żadnym tłumieniu strajków.Polityczni mówili nam że "ludzie pracy" są " podbóżani" do strajków przez "ekstremę" której chodzi raczej o zmiane ustroju niż o prawa robotnicze.Mieli nagrane rozmowy podczas zjazdu"solidarnośći" ....i były one puszczane na zaj. politycznych.Ogolnie mówiąc nie nastawiani byliśmy wrogo do społeczeństwa .Wprowadzenie stanu wojennego nie było zaskoczeniem bo podobnych alarmów mielismy wczesniej już pare razy.....zawodowi już byli tym zdenerwowani..zresztą i my też..bo ile można tą paniką żyć było.Ale to był inny alarm...jak nigdy SKOTY podjechały pod budynek batalionu...zajelismy miejsca w nich jak do wyjazdu....i oczekiwanie.Sprawa sie wyjasniła jak kazali nam je opuscić i zagonili na świetlice.....była 6 rano i głos zabrał W. Jaruzelski.Była cisza jak makiem zasiał..a słowa "STAN WOJENNY" podziałały na wszystkich...było widać powagę sytuacji na twarzach wszystkich zawodowych czy nas zasadniczych...najbardziej byli podłamani ci co nie wyszli na "jesień81".Do wyjazdu nie doszło..alarm trwał cały czas..była cały czas gotowość do wyjazdu...nastąpił jednak wieczorem..kierunek Płock...petrochemia......na miejscu było już ZOMO....nas ustawili za nimi...SKOT wyważył dzwi do hali....zomowcy poszli jak taran.....my nie bylismy już po nich potrzebni..na szczęscie.Obyło sie bez ofiar....strzelania..ufffff ulżyło nam.Po tym wróciliśmy do Skierniewic do koszar.Chodzilismy na patrole piesze po miescie.Widać było że ludzie do nas sie garnęli a omijali patrole milicji jak ognia.Było spokojnie..tylko te wymarte ulice wieczorami.Po Nowym Roku cały mój batalion (manewrowy) skierowany został bliżej Warszawy do Legionowa..zajelismy opuszczone koszary na ul .stróżańskiej.Warunki były koszmarne(brak ciepłej wody, piece kaflowe..)ale morale było wysokie. Odwiedził nas osobiście dowódca dywizji(członek WRON) a czestymi goscmi byli oficerowie ze sztabu 1WDZ. Uspakajali nas że sytuacja w kraju sie uspokaja ..nie ma strajków i życie powraca do normy..że potrzebny jest spokój i praca.Po kadrze widać było że ulżyło im że nie musieli wykonywać rozkazów....."brata..Iwana".Tak tak liczyli sie z tym.....i nie do śmiechu im było z taką myślą.Było ich u nas w kraju wystarczająco dużo(mnóstwo transportów z czołgami i transporterami szło na zachód latem).Oj wiele by jeszcze pisać.....patrole trwały do lata 82 roku(Warszawa -Praga i Legionowo)...ale wczesniej bo w kwietniu trafiłem po rozwiązaniu szkólki(bat. manewrowy) do Wesołej...a tu było jeszcze "weselej"...Kazku wiesz o czym myślę..:)) Wiadomosci mielismy tylko z dziennika( listy..cenzura) a na przepustce byłem jak i wiekszość ostatni raz w lipcu 81 roku...nast raz to "48" godz końcem lutego 82r.