Dziś w historiach Pana Żandarma intrygująca opowieść jednego z naszych rezerwistów. Dariusza Adamczewskiego. To kwintesencja PRL-u i całego ówczesnego wojska. Czytajcie. 

Dziś do wojska z tatuażem przyjmują bez problemu. Ba, w niektórych jednostkach jest nawet szpanem trzasnąć sobie stosowną rozpoznawczą dziarę na bicepsie lub łydce, żeby zaświadczać w ten sposób o swej elitarnej przynależności.

W trakcie mojej służby parę razy miałem tak, że mało brakowało, a moja interwencja nie różniłaby się niczym od przyjazdu facetów z ekipy pogrzebowej. Na szczęście zawsze jakiś mały szczegół decydował o tym, że zdążyłem w ostatniej chwili. Oto jedna z takich przygód.

Właściwie historia dzisiejsza powinna znaleźć się w dziale Sex and brom, ale wiem, że dziś na te tematy wypowiada się sam profesor, a ze mnie tylko skromny podoficer... Więc opowiadam o tym tutaj.

Gdyby wyposzczonemu żołnierzowi powiedzieć, że mu dziewczyna usiądzie na twarzy, pewnie by zwariował ze szczęścia i podniecenia. Gdyby, gdyby... A jak już dochodzi co do czego, to wypadki toczą się zupełnie innym torem.